Ooit een keer ergens gelezen dat als je als moeder altijd maar weer de zaken/problemen van je kinderen voor ze oplost, je in feite aangeeft dat ze niet goed genoeg of niet volwasssen genoeg zijn hiervoor. Je houdt ze klein, kleiner dan ze zijn. En dat geeft jou dan kennelijk weer het gevoel van nodig te zijn.
Een valkuil waar iemand die altijd graag wil helpen en die graag aardig gevonden wil worden maar al te snel invalt. Zo iemand als ik. Ik krijg graag het gevoel nodig te zijn, er toe te doen. Als je kinderen groter worden of eigenlijk al heel vroeg vanaf dat ze zelf willen eten en zelf hun tempo bepalen, moet je leren inzien dat juist die weg naar het zelf doen en zelf kunnen een kunst is. Waarbij je als moeder een begeleider bent, maar begeleidt naar het zelfstandig zijn. Een volwassen mens worden en zijn. Die zelf zijn eigen boontjes kan en vooral durft te doppen.
En dus ook met de consequenties van zijn/haar daden wordt geconfronteerd. En die niet door moeders opgelost zien, of gladgestreken of weggepoetst door die mantel der liefde.
Mijn dochter belde van de week, bijna tegen middernacht dat ze gestrand was en dat ze nu midden op de provinciale weg stond - waar ze hard rijden - en de motor van de auto ging niet meer aan. Wat moest ze doen? Ik zei haar dat ze zo snel mogelijk uit de auto en veilig in de berm moest komen en dat ik haar verder vanuit hier niet kon helpen. Ik heb geen afstandsbediening waarmee de auto het plotseling weer doet. En nee, ik wist niet of zoon lid van de ANWB is.
Natuurlijk ging ik alle scenario's door en dacht na of mijn zoon lid van de ANWB was en wat het zou kunnen zijn, alsof ik een autospecialist was en sterker nog...wat kon ik haar daadwerkelijk helpen, in mijn bedje, met alleen een fiets als vervoer? Ik zat te denken aan de plek waar ze stilstond, midden op de weg, zagen de aankomende automobilisten haar signaallichten wel?? Werd ze niet aangereden? Hoorde ik de ambulances al?
Ik bedacht me ook dat al zij de auto van haar broer wilde gebruiken dat zij dan ook verantwoordelijk is voor alles wat zoal voortkomt uit autogebruik. Dus ook pech.
Toch belde ik haar weer een tijdje later; ze had hulp gekregen van iemand die haar zag staan, die bracht haar naar huis. Dus gewoon zelf geregeld. Moeders niet nodig. Auto stond langs de kant van de weg, in de berm.
De volgende dag kreeg ik bericht - na de hele ochtend op mijn nagels te hebben gebeten en in mijn hoofd bedacht; zou je niet dit, zou je niet zus....maar dus niets gedaan, want dochter is oud en wijs genoeg - dat de auto bij haar voor de deur stond. Een vriend had haar geholpen om naar de auto te gaan en de auto startte nu weer. Maar ze vroeg wel of ik niet kon vragen of de vaste garage tijd had. Ik zei haar dat ze dit gewoon zelf maandag moest regelen. Garage is vanaf 09.00 uur open.
Mijn normale antwoord zou zijn; tuurlijk...ik stuur vast een e-mail, of bel hem wel....maar ik bedacht me dat dit weliswaar heel makkelijk te doen zou zijn, maar haar niet echt zou leren dat het (tijdelijk) hebben van een auto niet alleen maar leuk is (alsof ze dat al lang niet weet, maar goed...ik zat in mijn ik moet goed nadenken over bepaalde ingesleten gewoontes).
En vanochtend belde ze me dat ze al naar de garage was geweest en het probleem was verholpen.
Zo...zonder dat ik weer insprong, regelde en deed. Wel me druk gemaakt, vooral ingevuld wat stiltes betekende en wat haar intonatie betekende....maar zie je wel; het regelt zichzelf wel. Niets aan de hand. Ze heeft gezien wat er nodig was, heeft zelf hulptroepen geregeld, heeft even in stilte op haar broer gescholden...maar uiteindelijk => probleem opgelost en wat voor mij nog belangrijker is; het is niet MIJN probleem. Ik hoef niet altijd en eeuwig beschikbaar te zijn. Of aardige dingen te doen. De stemming van een ander hoeft niet automatisch het gevolg van mijn acties of niet acties te zijn...
Zo...en vanochtend mijn rondje Bless the House gedaan en wat voelt dat fijn. Ik kan dus best mijn huis bijhouden en schoonhouden. En ik heb er nu ook plezier in, omdat ik het voor mezelf doe.
Hoor één van mijn broers vragen wanneer ik nou eens echte meubels ga kopen...wanneer ik die Ikea spullen voor echte meubels omruil? WTF...Of zie zijn vinger over mijn deur gaan en hem horen zeggen dat daar wel eens een doekje over heen mag gaan...WTF.
Hoor weer de stem van mijn ex-man die mij een luie vrouw noemde. Een dikke luie vrouw die niet eens kon schoonmaken....en die dan vervolgens een UUUR lang de wc ging boenen met 3 liter chloor en dan mij vertelde dat je zo...op die manier dus dingen schoonmaakt....zie je wel...alsof ik een klein kind was...te stom en te lui om maar het simpelste van het simpelste, iets schoonhouden en schoonmaken aankon...brrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr.. dat ik me zo liet behandelen.
Ook niet waar want ik heb dat huwelijk beeindigd en vanaf toen de touwtjes in handen genomen. Ik kan het wel degelijk. Ik zag wel degelijk dat ik meer waard dan dit.
Kennelijk nog steeds een thema wat speelt. Niet goed genoeg.
Niet goed genoeg om een baan te hebben..
Niet goed genoeg om een partner te hebben..
Verdorie ik ga dit lijstje gewoon niet verder aanvullen, want het klopt gewoon niet. Ik ben goed genoeg. Klaar.
Dik, dunner, nog dunner, mooi, onopgemaakt net uit bed.....wat maakt het allemaal uit...Ga nou eens die vrouw zijn die je wilt zijn. Die je bent.
Een valkuil waar iemand die altijd graag wil helpen en die graag aardig gevonden wil worden maar al te snel invalt. Zo iemand als ik. Ik krijg graag het gevoel nodig te zijn, er toe te doen. Als je kinderen groter worden of eigenlijk al heel vroeg vanaf dat ze zelf willen eten en zelf hun tempo bepalen, moet je leren inzien dat juist die weg naar het zelf doen en zelf kunnen een kunst is. Waarbij je als moeder een begeleider bent, maar begeleidt naar het zelfstandig zijn. Een volwassen mens worden en zijn. Die zelf zijn eigen boontjes kan en vooral durft te doppen.
En dus ook met de consequenties van zijn/haar daden wordt geconfronteerd. En die niet door moeders opgelost zien, of gladgestreken of weggepoetst door die mantel der liefde.
Mijn dochter belde van de week, bijna tegen middernacht dat ze gestrand was en dat ze nu midden op de provinciale weg stond - waar ze hard rijden - en de motor van de auto ging niet meer aan. Wat moest ze doen? Ik zei haar dat ze zo snel mogelijk uit de auto en veilig in de berm moest komen en dat ik haar verder vanuit hier niet kon helpen. Ik heb geen afstandsbediening waarmee de auto het plotseling weer doet. En nee, ik wist niet of zoon lid van de ANWB is.
Natuurlijk ging ik alle scenario's door en dacht na of mijn zoon lid van de ANWB was en wat het zou kunnen zijn, alsof ik een autospecialist was en sterker nog...wat kon ik haar daadwerkelijk helpen, in mijn bedje, met alleen een fiets als vervoer? Ik zat te denken aan de plek waar ze stilstond, midden op de weg, zagen de aankomende automobilisten haar signaallichten wel?? Werd ze niet aangereden? Hoorde ik de ambulances al?
Ik bedacht me ook dat al zij de auto van haar broer wilde gebruiken dat zij dan ook verantwoordelijk is voor alles wat zoal voortkomt uit autogebruik. Dus ook pech.
Toch belde ik haar weer een tijdje later; ze had hulp gekregen van iemand die haar zag staan, die bracht haar naar huis. Dus gewoon zelf geregeld. Moeders niet nodig. Auto stond langs de kant van de weg, in de berm.
De volgende dag kreeg ik bericht - na de hele ochtend op mijn nagels te hebben gebeten en in mijn hoofd bedacht; zou je niet dit, zou je niet zus....maar dus niets gedaan, want dochter is oud en wijs genoeg - dat de auto bij haar voor de deur stond. Een vriend had haar geholpen om naar de auto te gaan en de auto startte nu weer. Maar ze vroeg wel of ik niet kon vragen of de vaste garage tijd had. Ik zei haar dat ze dit gewoon zelf maandag moest regelen. Garage is vanaf 09.00 uur open.
Mijn normale antwoord zou zijn; tuurlijk...ik stuur vast een e-mail, of bel hem wel....maar ik bedacht me dat dit weliswaar heel makkelijk te doen zou zijn, maar haar niet echt zou leren dat het (tijdelijk) hebben van een auto niet alleen maar leuk is (alsof ze dat al lang niet weet, maar goed...ik zat in mijn ik moet goed nadenken over bepaalde ingesleten gewoontes).
En vanochtend belde ze me dat ze al naar de garage was geweest en het probleem was verholpen.
Zo...zonder dat ik weer insprong, regelde en deed. Wel me druk gemaakt, vooral ingevuld wat stiltes betekende en wat haar intonatie betekende....maar zie je wel; het regelt zichzelf wel. Niets aan de hand. Ze heeft gezien wat er nodig was, heeft zelf hulptroepen geregeld, heeft even in stilte op haar broer gescholden...maar uiteindelijk => probleem opgelost en wat voor mij nog belangrijker is; het is niet MIJN probleem. Ik hoef niet altijd en eeuwig beschikbaar te zijn. Of aardige dingen te doen. De stemming van een ander hoeft niet automatisch het gevolg van mijn acties of niet acties te zijn...
Zo...en vanochtend mijn rondje Bless the House gedaan en wat voelt dat fijn. Ik kan dus best mijn huis bijhouden en schoonhouden. En ik heb er nu ook plezier in, omdat ik het voor mezelf doe.
Hoor één van mijn broers vragen wanneer ik nou eens echte meubels ga kopen...wanneer ik die Ikea spullen voor echte meubels omruil? WTF...Of zie zijn vinger over mijn deur gaan en hem horen zeggen dat daar wel eens een doekje over heen mag gaan...WTF.
Hoor weer de stem van mijn ex-man die mij een luie vrouw noemde. Een dikke luie vrouw die niet eens kon schoonmaken....en die dan vervolgens een UUUR lang de wc ging boenen met 3 liter chloor en dan mij vertelde dat je zo...op die manier dus dingen schoonmaakt....zie je wel...alsof ik een klein kind was...te stom en te lui om maar het simpelste van het simpelste, iets schoonhouden en schoonmaken aankon...brrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr.. dat ik me zo liet behandelen.
Ook niet waar want ik heb dat huwelijk beeindigd en vanaf toen de touwtjes in handen genomen. Ik kan het wel degelijk. Ik zag wel degelijk dat ik meer waard dan dit.
Kennelijk nog steeds een thema wat speelt. Niet goed genoeg.
Niet goed genoeg om een baan te hebben..
Niet goed genoeg om een partner te hebben..
Verdorie ik ga dit lijstje gewoon niet verder aanvullen, want het klopt gewoon niet. Ik ben goed genoeg. Klaar.
Dik, dunner, nog dunner, mooi, onopgemaakt net uit bed.....wat maakt het allemaal uit...Ga nou eens die vrouw zijn die je wilt zijn. Die je bent.
0 comments:
Post a Comment