Vliegdame

Hoewel ik niet echt supervroeg uit mijn bed was, heb ik wel een prettig gevoel over het verloop van de ochtend. Met grote dank aan Flylady.net

Als er in huis heel veel dingen te doen zijn en je hopeloos achterloopt met de simpelste dingen en je bovendien ook nog van de hamsters afstamt, dan slempt je huis voor je het weet dicht met allerlei spullen en zaken waarvan de hamster in jou meent dat hij/zij ze ooit echt nog wel eens kan gebruiken. En ben je dan ook nog niet gezegend met het echte huisvrouwenbloed en snapt dat je niet elke dag uuuuuuuuren hoeft te boenen, maar wel regelmatig...dan verslonst je huis. En dan bevangt je waarschijnlijk een soort van nou ja...als ik het niet echt goed kan doen, laat dan maar zitten...Misschien helpt een beetje depri zijn ook wel mee.

En laat ik ook niet vergeten dat ik in die tijd meer dan fulltime werkte. Dat schiet ook niet echt op met tijd voor schoonmaken. Plus dat je de weekenden graag wilt gebruiken om iets leuks met de kinderen te doen. Ik was dan weliswaar een gescheiden moeder, maar mijn kinderen waren nooit bij hun vader en daardoor had ik weinig echt vrije tijd.
En waar ik het helemaal nooit met iemand over heb gehad. Ik kon, doordat ik zo dik was, gewoon niet zo soepel door de knieen, of laag bukken om die onderste keukenkastjes eens lekker uit te soppen. Ik was al moe als ik een fles schoonmaakmiddel zag. Dus dan krijg je zo'n houding van ach....ik besteed mijn tijd liever aan mijn kinderen dan aan schoonmaken. Of aan een literbak ijs leegeten :)

Maar eigenlijk hou je jezelf voor de gek. Maar goed; nu weet ik beter en doe ik beter (denk ik). Dank zij de Flylady dus. Die me met haar mailtjes juist bemoedigt en niet afblaft dat het echt niet schoon genoeg is, of met een witte handschoen over de vensterbank gaat. Vanochtend alle kastjes in de keuken afgesopt o.a. En elke dag is het heerlijk om je slaapkamer te zien, waar je bed netjes is opgemaakt en niet de hele dag ligt te luchten....omdat je te lui bent om je bed op te maken (maar het luchten noemt).

En heerlijk om in de avond mijn keuken te zien. Helemaal leeg het aanrecht en de afwasbak ook. Geen lege borden of rommel. Dat kon ik me jaren terug echt niet voorstellen. Dan stond mijn afwas lekker te wachten of nog een afdruiprek met spul...En nee, ik heb geen afwasmachine, dus daar verstop ik niets. Wel een teiltje onder mijn aanrecht, waar ik, tot ik ga afwassen éénmaal per dag, alles in kieper. Ideale oplossing. Werkt al jaren erg goed.

En ik merk dat ik zelf zie dat mijn huis ervan is opgeknapt en ik bedenk wat er nog meer verbeterd kan worden. Van die afstreeplijsten. Zonder een slaaf van mijn huis te worden. Of een hysterisch huis te krijgen zonder gevoel, maar wel heel schoon en opgeruimd. Een soort van toonzaal van een meubelzaak. Of er druk achter te hebben dat dit voor .... gedaan moet zijn. Ik moet niks, ik wil wel veel. En dat maakt dat het anders voelt.

Oh ja en wat ook enorm helpt: mijn kinderen zijn de deur uit, dus de enige rommel die er gemaakt wordt is van mij (nou ja....en alle dozen en zaken die 'tijdelijk' hier nog staan van die kinderen dus en zelfs nog van een broertje van mij....die doos staat geloof ik al meer dan 10 jaar op mijn zolder).

Dus deze maanden weer lekker doorpakken met ontrommelen. Dingen die ik zelf niet meer gebruik doorgeven en zaken die echt geen waarde meer hebben (kapot zijn of zoiets) wegmieteren. En daardoor ruimte in mijn hoofd creeren.

Vandaag mijn woningbouw-vereniging gebeld want de automatische incasso had niet plaatsgevonden. Saldo was er voldoende. Ze legden uit dat door een IBAN omschakeling er iets fout was gegaan, maar dat ze morgen een nieuwe poging gingen wagen. Blij dat mijn eigen administratie op orde is en ik kon zien dat er iets niet klopte. En dat ik niet dacht dat ik nog lekker geld over had en daarmee wel kon gaan shoppen of zo.

Verder nog een kasstorting voor de stichting gedaan, een rondje kringloop gedaan (wat brengen en helaas ook wat halen hahah...3 Ikea-lijsten voor de prijs van nog niet één). En wat was het warm op de fiets met mijn winterjas. Het zweet brak me uit en toen ik thuis kwam moest ik een ander shirt aantrekken. Helemaal klammig. Neem aan dat heel Nederland over 3 weken klaagt over de lagen sneeuw die er liggen. Maar wel fijn voor de gasrekening.

En ook nog even verder broeden op wat plannen. Altijd fijn om broeds te zijn! Komt alleen geen Haan aan te pas.

Heet

Gisteren had ik Pittige wortelsoep gemaakt naar een recept bij Zuinigaan. Of eigenlijk eergisteren. Madame Jeanette erin. Even vergeten hoe onzettend heet die kunnen zijn, vooral formaatje nogal groot. En kapotgekookt. Ai.

Vandaag is de soep zo mogelijk nog heter dan gisteren...Lekkerrrrrrr!

Voor de rest mijn maandagroutines gedaan, veel administratieklussen voor mijn stichting, voor mijzelf mijn to-do lijstje afgewerkt, wassen, de ramen lappen en echt..die Flylady Paarse doeken zijn echt wonderdoeken en me verder verbazen over hoe zacht het buiten is. Wel fijn voor de gasrekening.

En ja hoor...de eerste oefeningen voor de slanke lijn zijn alweer voorbij gekomen...zo grappig. Hoe alles hetzelfde blijft. En dan straks waarschijnlijk weer bikinistress bij half Nederland, waarna we ons daarna op de Kerststress kunnen storten.

Ik neem nog een kopje hete soep.

Waar is de mol?

Het was het eerste gedeelte van de middag hier nog stralend blauw en dus ben ik op de fiets geklommen en ben een eindje gaan fietsen. Dat dachten waarschijnlijk meer mensen, want het was ontzettend druk in het nabijgelegen bos. Sommige wandelaars letten niet echt op en denken dat ze alleen op de wereld zijn; laten hun hond of kind lekker van links naar rechts lopen; zonder uit te kijken of te bedenken dat ze op een fietspad lopen. Daar kunnen die honden en kinderen niets aan doen, maar diegenen die op hen letten wel.

Maar goed, behalve bijna een hond omver gereden (sorry hond) niets gebeurd en het was lekker om buiten te zijn. Helemaal niet koud, had echt geen handschoenen nodig en de winterjas voelde ook bijna te warm.
Daarna wat opgenomen series bekeken (Luther o.a.) en nog wat administratieve klusjes gedaan.

Gisteren nog naar de bibliotheek geweest. Het rook daar enorm naar dennebossen, want de Gemeentereiniging had daar zijn inleverpunt voor oude Kerstbomen. Als rattevangertjes van Hamelen kwamen overal kinderen aanlopen met 1 of 2 of sommigen wel 3 kerstbomen. Waarschijnlijk kregen ze er iets voor, maar omdat mijn kinderen ruim volwassen zijn, zijn dit soort acties aan mij voorbij gegaan. En natuurlijk omdat ik een nepperd heb.

Zag nog een interviewtje in Jinek met de heer De Mol over zijn nieuwe show Utopia. Ik ben benieuwd. Ik geloof niet zo in een Mooie Goede nieuwe samenleving vanuit het niets (maar wel met tig camera's die je bespieden). Hij bracht het nieuws alsof er een nieuw mensch zou ontstaan, beter, mooier en dit de aanzet zou zijn tot een enorme wereldverbetering. De heer De Mol als God.2.

En dan is het morgen weer een normale week. Geen feestdagen meer, morgen alleen om 12.00 uur het alarm en dan wachten op de winter. Zonder de ellende van uitglijden of valpartijen liefs.
Maar aan de verse molshopen te zien vandaag gaat het morgen eerst weer regenen.

Nou...saai logje vandaag. Toch voel ik me niet saai, maar wel een beetje braaf. Ondanks de pittige groene laarsjes en een jurk aan op de fiets :)

Zaterdagzwijmel

Ken ik mijzelf eigenlijk wel. Gisteren een lang gesprek gehad met iemand die een eigen bedrijf gaat opstarten en nu van alles aan het regelen is daarvoor.
Ik zit dan met vele mitsen en maren en vraag me en hem ook echt af hoeveel marktonderzoek hij heeft gedaan naar zijn plan temeer daar hij geen enkele ervaring heeft op dit gebied en met zijn dienst. En hoeveel realiteitswaarde zijn plan heeft. Ik weet dat ik altijd kritisch ben, maar ook een realist en weet hoeveel sprongen hij al eerder dit jaar heeft gemaakt die wel wat beweging hebben gegeven, maar weinig geld opleverden.

Maar ja...de bijstand dreigt en dan maakt een kat rare sprongen. Dus vraag ik me af of ik dan ook zo raar zou springen en of de regering mensen dwingt om raar te springen omdat ze anders in een mega-grote financiele afgrond donderen. En misschien door die rare sprongen nog veel slechter af zijn.

Maar terug naar mijzelf. Als ik ontevreden ben met het tot nu toe behaalde resultaat op wat voor gebied dan ook, ben ik toch echt de enige die daar wat aan kan doen. Het helpt mij niet om norsig te reageren op anderen die wel durven springen, het helpt mij ook niet om jaloers te zijn op Postcodeloterij-winnaars en het helpt mij ook niet om het aloude, ja maar, van stal te halen.

Niet miepen, maar bewegen. Veranderen wat ik veranderen kan, accepteren wat buiten mijn macht ligt en vooral genieten van alle zaken die ik zomaar gratis krijg aangereikt. Een roodborstje vanochtend in mijn tuin, de Vlaamse Gaaien die elke dag toeren draaien om een likje pindakaas te bemachtigen en daarbij bijna van het dak van het pindakaashuisje afvallen, de kauwen die dat moeiteloos doen en uiteraard de vele koolmeesjes die iedere dag zowat in de pot verdwijnen en dan weer vrolijk verder fladderen.

Gisteren liep ik een heel eind door die stad aan het Spaarne en zag heel veel mooie dingen in etalages. Geen enkel moment kreeg ik koopzin of had ik last van jammer dat ik geen geld heb. Ik genoot gewoon van de schoonheid van alle uitgestalde (vooral bric-a-brac en antiek) waren. Smaakvol. Inspirerend. Gratis de batterij opladend.  En vroeg in de ochtend de batterij van een groot aantal medewerkzoekenden opgeladen. En daardoor ook weer die van mij.

Nieuwe mappen

Nou ja, eigenlijk gereclycleerde mappen (ordners) voor 2014. Altijd aan het begin van het nieuwe jaar gooi ik de administratie ouder dan 5 jaar weg. Lekker snipperen. Dan heb ik weer een ordner over en die kan dan weer ingezet worden voor het nieuwe jaar. Een fijn rijtje dezelfde kleur mappen.

De tabbladen kunnen ook nog weer een jaartje mee. Omgekeerd nogmaals beschrijven maar dan aan de achterkant van de tab, of gewoon dezelfde volgorde aanhouden.
Ook heb ik een aantal tabbladen per maand, voor elke maand eentje en daarachter stop ik alle facturen die in die maand betaald moeten worden, zodra ze binnenkomen. Niet in een laatje dus, maar hoppa...in de map.

Vind dit altijd een heerlijk werkje. Ook direct, als de jaaropgaven binnen zijn die onder het Tabje Belastingen opruimen, dan heb ik alles bij elkaar.

Heel verschil met zo'n administratie Schoenendoos of rechterbovenlaatje.

En mijn uitgebreide excelsheet, met diverse tabbladen voor bijvoorbeeld mijn huishoudgeldbesteding, mijn begrotingen voor diverse zaken en een tabblad met de maandelijkse vaste lasten en overzicht wanneer wat wordt afgeschreven en ook daadwerkelijk is afgeschreven. In leuke kleurtjes, dan kan ik snel zien of ik inderdaad helemaal bij ben. Geen achterstanden. Kost me wekelijks maar een kwartiertje werk. Maar wel de gemoedsrust van weten wat er uitgaat en wanneer de hobbels en bobbels in het jaar zijn te verwachten (zaken die maar éénmaal per jaar komen of een paar keer in het jaar).

Vanochtend hadden we weer een bijeenkomst van mijn kluppie werkzoekenden. Het was weer inspirerend en fijn om te zien dat we niet bij de pakken blijven neerzitten, maar echt in aktie komen. De komende weken moeten we aan de bak met een aantal aktiepunten en ik ben benieuwd naar de verslagen. Ook direct zelf weer aan de bak. Was will das weib en was kann das weib?? Ook maar weer eens gaan mappen. Mindmappen.

En GRoter leren denken, niet zo bescheiden. Ga die plannen verder uitwerken dus. De discipline heb ik....hoe kan het anders dat een werkzoekende gewoon op vrijdag 3 januari om 0800 uur bij de bushalte staat om te gaan netwerken? Niemand die me dwingt.

En daardoor ook nu weer het gevoel heeft dat het weekend voor de deur staat. Deze week lekker bezig geweest en nu weer even ontspannen :)

Nieuwe ronde, nieuwe kansen - 2014

Wat een uitermate ontspannen Oudejaarsavond. Omdat ik niets hoefde. Of persé gezellig moest doen in gezelschap. Of bij mensen moest zijn waar ik niets mee heb. Dat moeten we dus ook maar niet meer doen in de toekomst.

Mijn zoon kwam even langs; hij had een feestje bij vrienden in het midden van het land en kwam wat kleding halen en me alvast een Gelukkig Nieuwjaar wensen. Wat zag hij er weer volwassen uit (hahah...ja, dat krijg je als je 25 bent).

Daarna kwam mijn dochter met haar vriendin langs. De dames zagen er beeldig uit. All the Single Ladies, met hakken van......meer dan 10 cm! Ze gingen naar een feest ergens in de hoofdstad en ook zij wensden me alvast een fijn uiteinde. Vandaag moest ze weer werken.

Lekker naar wat dingen om te lachen gekeken, de leukste stukjes uit DWDD en hoewel Theo Maassen aangekondigd stond, heb ik deze avond niet naar hem gekeken. Ik vond hem te grof voor mijn stemming. Wat ik wel heb gezien is erg corny, maar ach...wie kan t schelen...Diner for One op de Duitse tv. The same routine as last year??
Het is oeroud, maar gewoon zo lekker simpel dat ik hardop heb zitten lachen. In mijn uppie.

Ondertussen was buiten de Derde Wereldoorlog uitgebroken aan de knallen te meten en ik vroeg me af of ze nog iets over hadden voor 00.00 uur. Genoeg!
Niet naar buiten geweest, het regende en ik had geen zin in opgelegde verplichte beste wensen en vond het binnen gewoon heerlijk. Ben uiteindelijk niet heel erg laat naar bed gegaan, nog heel erg foute muziek uit de jaren 70 en 80 op de Duitse tv gezien en bedacht me dat elke dag een nieuw begin in zich heeft. Niet perse die allereerste dag van een nieuw jaar.

De Kerstboom zit weer in de doos en ook de kerstspullen en ballen. Alleen de Kerstster mag van mij nog tot en met 6 januari hangen. Lekker gevoel dat opruimen en je huiskamer weer naar normaal teruggetoverd. En zonder er tegenop te kijken. Gewoon doen. Vandaag nog wat opgenomen BBC dingen gekeken. O.a. een documentaire met deze heerlijke man over auto's, snelle auto's. En een oude Wallander.

Ondertussen nog een kort bezoekje van zoonlief, mooie gesprekken over zijn zoektocht naar werk, een diepgaand telefoontje van een vriend en net een lekkere salade gemaakt van Ruccola, zalmstukjes die eigenlijk op een toastje moesten, (maar dat weten zij niet) en wat geitenkaas. Lekker hoor.  Vanavond Sherlock Holmes op de Beeb, wat ook weer fijn is en ondertussen lekker doorbreien aan iets wat een vest moet worden.
En dan morgen weer een gewone werkdag. Nou ja...zoeken-naar-werkdag.

Het is nu al een prima dag. Mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen!

Niets meer hoeven/moeten/willen/begeren.

Had me voorgenomen om vandaag heel rustig aan te doen. Straks een beetje schilderen, net een beetje zitten breien en naar een opname van De Slimste Mens gekeken. Niet die rush van ik moet nog even naar de winkel want stel dat ik...maar kom tot de conclusie dat ik genoeg van alles in huis heb en in deze 24-uurs economie is zelfs op de Eerste dag van het Nieuwe jaar de supermarkt om de hoek vanaf 12.00 uur weer geopend voor het pak vergeten wc-papier of de kant-en-klaarmaaltijd voor diegenen die geen zin hebben in koken.

Net als vorig jaar om deze tijd kan ik maar weinig economische crisis zien als je door een winkelcentrum loopt. Er wordt volop gekocht en al helemaal aan zaken die zeer kortstondig genot geven. De kraam bij de Oliebollenbakker is weer lang, net zoals de rij bij de vuurwerkverkopers. En aan de diepzeebommen te horen is er gretig ingekocht. Voor een knal die 1 seconde duurt. (Daar knalde er net weer eentje die in Syrie niet zou misstaan).

Wel grappig dat mijn zoon nu helemaal niets meer met vuurwerk heeft. Toen hij 10 jaar jonger was kon hij niet wachten op het moment hij bij allerlei vuurwerkboerderijen in de omgeving de beste knalpakketten kon kopen en met zijn vrienden lekker kon knallen. Hij vertelde me laatst nog dat het hem nu verbaast dat er niets misging in die tijd. Dat hij al zijn vingers nog heeft. Nu staat hij liever met zijn vrienden een mooie fles champagne open te trekken, daarmee te knallen om 00.00 uur en zijn plezier uit gezelschap te halen. Dus moeders met zonen (al zag ik net een meisje van een jaar of vijftien met een roze handtasje lopen en een roze kaarsaansteker bij de heren die met vuurwerk rondlopen, dus er zijn wel meisjes die knallen) wanhoop niet!

Dochterlief kwam vanochtend vroeg even wat spullen ophalen die nog onder de boom stonden voor haar, die komt denk ik vanavond nog wel even langs. Oliebollen maak ik haar niet blij mee, maar ik heb genoeg noten en gerookte zalm in huis en ook nog wat gezonde rauwkost en een gevuld eitje is ook zo gemaakt.

Een zus appte of ik misschien niet naar mijn moeder kon gaan met Oud en Nieuw. Anders zat mijn moeder alleen. Zuslief woont bij haar om de hoek dus. Ik op 2 uur OV-en. Goh...dacht dat ik verleden week er nog was met mijn familie. Vergeet zusterlief kennelijk dat ik nog 5 broers en zussen heb en dat ze zelf dit ook kan doen en regelen. En dat mijn moeder niet zo'n moeite heeft met het alleen zijn, maar wel met het feit dat ze zich soms vergeten voelt. Maar ja...regel dan iets of nodig vriendinnen uit! (Ja maar...)

Waarom ik de rol van entertainer voor mijn moeder van haar heb gekregen? En daar komt bij dat mijn moeder al plannen had gemaakt. Dat is nog een lekker verhaal ook, want moeder belde mij dat ze naar haar zus zou gaan, maar ja, maar ja....waarschijnlijk ging dat toch niet door, want.... en er volgde een heel verhaal van aannames en conclusies die nergens op sloegen want niet nagevraagd en gecheckt bij haar zus. Dus mijn moeder geadviseerd om toch nog maar even te bellen of de conclusie van haar wel klopte. Nee dus en zo kon mijn moeder toch nog gezellig bij haar zus de jaarwisseling doorbrengen. Iedereen blij.

Als ik dit allemaal hoor...brrr...dan ben ik blij dat ik tegen mijn kinderen kan zeggen dat ik lekker thuis zit er niets hoeft, het leuk is als ik ze even zie, maar ik geen enorme bak bollen heb klaar liggen, geen mega bakken huzarensalades heb gemaakt en dat ik ze afdwing om aandacht aan me te besteden omdat dit zo hoort.
Heb ik liever die 364 andere dagen echte aandacht.

Gisteren mijn bibliotheekboek Tumult bij de uitgang uitgelezen. De schrijver, verpleeghuisarts, was recent gast bij het vpro programma Boeken. Zijn conclusie is volgens mij dat als je doodgaat je dat beter niet in een ziekenhuis kan doen, want daar zijn ze juist ingesteld om je in leven te houden. Wat natuurlijk prettig is, maar niet als het je tijd is.

Hoorde ik net dit weekend van een achternicht dat haar hoogbejaarde ouders beiden in het ziekenhuis zijn opgenomen met hartproblemen. En zie ik de beelden voor me hoe artsen wanhopig bedenken hoe ze deze ruim negentig-jaren nog in leven moeten houden. Terwijl de dood onvermijdelijk is en het mij prettiger lijkt om dan thuis in rust en stilte, maar wel menswaardig verzorgd te mogen sterven.
Kan me herinneren hoe kwaad mijn broer was dat er een niet reanimeren verklaring lag voor mijn vader. En dat het verpleeghuis dit verzoek zou volgen. Maar wat had mijn broer dan gewild; dat mijn vader als een zombie nog jarenlang in bed zou liggen, terwijl hij nu door een hartaanval is overleden en hem dit ziekbed bespaard is gebleven? Gaf het leven juist niet aan dat het welletjes was geweest? En achteraf heeft ook deze broer er vrede mee gehad. Snapte hij dat het zijn eigen angst was onze vader te verliezen aan de dood. Terwijl dat juist de enige zekerheid is die we hebben. We gaan allemaal dood.

Dus leef nu. Doe nu waar je hart van groeit.

Best ontspannen zo, niets te hoeven, niets te moeten en misschien een klein beetje tevredenheid over het jaar 2013.

Zo nu weer even lekker een stukje skilderen!