21 jaar geleden keken we naar Studio Sport en kregen we een raar telefoontje. Iemand riep Help Help....en toen was de lijn dood. Bijna tegelijkertijd werd Studio Sport onderbroken en gaf men aan dat er een vliegtuig zou zijn neergestort in het Gooi. Dat bleek niet het Gooi te zijn maar de Bijlmer. De eerste beelden waren verschrikkelijk. Overal vuur!
De broer van mijn man woonde in de Bijlmer en ondanks de mededeling dat mensen niet naar de rampplek moesten gaan, sprong hij in zijn auto en ging op zoek naar zijn broer.
Pas de volgende avond liet hij weten dat hij hem gevonden had. Levend en wel in een Sporthal. Het was nog niet de tijd van de mobiele telefoon. En uberhaupt was hij wel vaker een tijdje niet te bereiken voor mij. De beelden op tv werden per uur erger. De lijst met vermeende slachtoffers groter en groter en ik dacht met pijn in mijn hart aan al onze kennissen en de broer van mijn man.
Ik vond het onwerkelijk dat het leven gewoon doorging. Alle moeders stonden normaal op het schoolplein. De ramp had hier geheel nul impact. Ik was de hele nacht wakker geweest. Mijn kinderen waren ongerust over hun familie en vader.
Het telefoontje bleek later van een kennis te zijn geweest, die in de brandende flat zat. Hij heeft het overleefd maar verschrikkelijke dingen meegemaakt.
4 oktober staat voor altijd in mijn geheugen gegrift. Niet alleen de Bijlmerramp maar ook als de dag dat mijn ogen opengingen en zag hoe ik in mijn huwelijk zat. Hoe anderen mij zagen. En ik niet zo gezien wilde worden.
Gisteren crashte ook mijn laptop. Maar ja...die is vervangbaar en ik verbaasde me erover hoe weinig ik in paniek raakte. Bestanden weg....tsja....jammer dan. Alles is vervangbaar. Mijn foto's had ik gelukkig in Dropbox staan. En alles is weer op te bouwen. Alleen jammer dat het financieel niet echt goed uitkomt.
Als dat alles is, dan heb ik niets te klagen.
We leven nog, ja we leven nog!!
http://www.youtube.com/watch?v=lzIMFvCfk-o
De broer van mijn man woonde in de Bijlmer en ondanks de mededeling dat mensen niet naar de rampplek moesten gaan, sprong hij in zijn auto en ging op zoek naar zijn broer.
Pas de volgende avond liet hij weten dat hij hem gevonden had. Levend en wel in een Sporthal. Het was nog niet de tijd van de mobiele telefoon. En uberhaupt was hij wel vaker een tijdje niet te bereiken voor mij. De beelden op tv werden per uur erger. De lijst met vermeende slachtoffers groter en groter en ik dacht met pijn in mijn hart aan al onze kennissen en de broer van mijn man.
Ik vond het onwerkelijk dat het leven gewoon doorging. Alle moeders stonden normaal op het schoolplein. De ramp had hier geheel nul impact. Ik was de hele nacht wakker geweest. Mijn kinderen waren ongerust over hun familie en vader.
Het telefoontje bleek later van een kennis te zijn geweest, die in de brandende flat zat. Hij heeft het overleefd maar verschrikkelijke dingen meegemaakt.
4 oktober staat voor altijd in mijn geheugen gegrift. Niet alleen de Bijlmerramp maar ook als de dag dat mijn ogen opengingen en zag hoe ik in mijn huwelijk zat. Hoe anderen mij zagen. En ik niet zo gezien wilde worden.
Gisteren crashte ook mijn laptop. Maar ja...die is vervangbaar en ik verbaasde me erover hoe weinig ik in paniek raakte. Bestanden weg....tsja....jammer dan. Alles is vervangbaar. Mijn foto's had ik gelukkig in Dropbox staan. En alles is weer op te bouwen. Alleen jammer dat het financieel niet echt goed uitkomt.
Als dat alles is, dan heb ik niets te klagen.
We leven nog, ja we leven nog!!
http://www.youtube.com/watch?v=lzIMFvCfk-o
0 comments:
Post a Comment