Knorrig

Merk dat ik soms een beetje knorrig kan doen. Naar mezelf, over mezelf en hoe ik denk over andere mensen, die het in mijn ogen toch stukken lichter hebben.

Natuurlijk weet de niet-knorrige, rationele ik heel goed dat ik niet achter hun voordeur kan kijken en veel aannames doe. Dus die zegt dan ook telkens weer tegen die knorrige kant...hou toch eens op joh....Zorg gewoon dat JIJ het beter hebt, dat je jouw behoeften vult en niet hoopt dat er;

- een prins op het witte paard langskomt;
- een te kussen kikker opspringt;
- die ene brandweerman toch vrijgezel blijkt te zijn;
- een wonder geschiedt, mannen zijn opeens helderhorend en zien dat ik er behoefte heb aan gezien te worden.
- die mannen van vroeger opeens denken...verrek...wat heb ik laten gaan!
- je de Staatloterij wint.

Ik voelde me gisteren, na mijn supergrootte en heeeeeeeeeeerlijk croissant, toch niet helemaal zo jofel als ik dacht dat ik me zou voelen. Het was dan wel warm in de tuin en daar heb ik nog een tijdje Gardener's world nagespeeld (inclusief Monty Don met ouwe lullenribbroek), maar toch kreeg ik niet dat aangename voldane zondaggevoel.

Gingen mijn gedachten naar hoe mijn moeder met me omgaat. Bel ik haar hoe het met haar gaat, krijg ik aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaalle verhalen over hoe ze nu al weer zelf boodschappen doet met de auto, hoe ze zich elke dag wel weer wat beter voelt, wie ze allemaal gesproken heeft, hoe het met de buren gaat, welke cursussen ze gaat doen, ....en wat ik eigenlijk tegen mijn moeder moet zeggen is dat ik zo graag zou willen dat ze zich eens afvroeg hoe het voor mij, haar oudste kind, is zonder vader. Oh ja, valt ook onder de categorie Droomprins, Kikker en Brandweerman. Mijn moeder is geen vrouw die je in haar armen neemt, je knuffelt. Niets van dat al. En wat merk ik dat ik, ook al ken ik het niet, het mis.
Ik zou denk ik mijn moeder erg in de war brengen met mijn vraag. En jarenlange training heeft me geleerd geen lastig kind te zijn. Op dat vlak.

Maar wat vond ik het zalig om met mijn kinderen, toen ze nog klein waren, maar ook toen ze al lang en breed pubers waren, lekker op de bank te zitten, tegen elkaar aan, dekentje erover, de een met zijn hoofd op mijn schoot...de ander tegen me aan geknoedeld...heerlijk. En als ze ziekjes waren, mochten ze in mijn grote bed....of gewoon zo maar...voor de gezelligheid of omdat het onweerde. Die zachte wangetjes kussen, die heerlijk ruikende haren kammen of borstelen...

Met mijn dochter, die onlangs het huis uitging (en ja...ik weet dat ik nauwelijk kon wachten, maar dat heeft meer te maken dat het voor haar nodig was, om volwassen te worden), ook zo lekker naar domme tv-programma;s kijken, onder een dekentje..op de bank.
En nu zit ik dan alleen op mijn bank, nog niet onder een dekentje, want het is niet zo koud, maar goh...moet ik nou echt nog zo'n 25 jaar doorleven zonder aanraking. Elke nacht alleen naar bed? (Drama Knor!!)

Een kat of konijn gaat het niet worden; we zijn allemaal heel allergisch voor de haren. Mijn moeder schafte opeens wel een kat aan toen mijn zussen nog jonger waren en ik het huis al uit was. Opeens aaide ze haar  katten (het werden er al snel meer) en wilde ik dat ik zo;n kat was. Achterlijk toch...als volwassen vrouw knorrig op een kat?
Nu hoeft ze geen katten meer, ze heeft geen zin meer om verantwoordelijk te zijn voor iets. Of iemand (vult de knorrige dame zelf in).

Ik kan van mijn moeder niet verlangen noch verwachten dat ze opeens in een knuffelige moeder transformeert. Die mij belt of gewoon eens spontaan langs komt omdat ze me mist. Die niet om 20.00 zegt dat ze nu koffie gaat zetten en het telefoongesprek beeindigd, want ze zet al haar hele leven om 20.00 uur koffie en kijkt daarna het journaal met het weerbericht.

Het enige wat ik kan doen is die knorrige dame in mijzelf geven wat ze nodig heeft. Zachtheid, mildheid en aardiger zijn voor mijzelf.