Deze week op bezoek geweest bij een schoonzus die in het ziekenhuis ligt met mysterieuze uitvalverschijnselen. Ze heeft de MRI scanner inmiddels al een paar keer van binnen gezien en nog weten ze niet wat het is. Ook al vele liters bloed en andere lichaamssappen laten aftappen en onderzoeken.
Haar bezoek zat een soort van vergelijkend warenonderzoek te doen met wat voor ziektebeelden en ziektegevallen ze allemaal al hadden gehad, waar ze last van hadden, hoe vaak naar de fysio, wat hun kinderen mankeerden, welke therapieen ze volgden en meer van dat soort opwekkende praat. Alsof ze een soort van wedstrijd hadden wie het meeste leed had en de ergste kwalen.
Er was weinig gelegenheid om te achterhalen hoe ze zich nou echt voelde. Wat betekende dit nou voor haar, behalve dat het ongelegen kwam en ze geen vakantie had en die niet verzetten kon.
Ik voelde me geheel een vreemde eend in de bijt. En realiseerde me dat ik die Blessing nou wel eens heel hard mag gaan counten.
Nooit ziek, nog nooit bij een fysiotherapeut geweest, geen pillen, medicatie of wat dan ook. En kennelijk is dat niet zo gewoon als ik het ervaar.
Ik heb natuurlijk wel eens eens een pijntje hier of daar, of een ontsteking, 20 jaar terug een longontsteking, maar voor de rest kennelijk niet zo ernstig dat er een arts aan te pas moet komen en dan is het al weg als ik bedenk dat ik misschien toch maar eens naar de huisarts moet.....
En ook mijn kinderen zijn gezegend met een goed gestel.
Dus realiseerde ik me in de trein terug dat dit allemaal niet zo normaal is als ik het ervaar. En zeker niet voor iedereen geldt.
Ook nog naar de begrafenis van de buurman geweest. Een heel mooi gelegen kerkhof, maar wat was ik direct terug bij de begrafenis van mijn eigen vader. Ook op zo'n mooie plek. En wat een verdriet voor de zoon van mijn buurman. Die afscheid moest nemen en dat met gebroken stem deed. En fijn te zien dat heel veel buurtgenoten de moeite hadden genomen om bij zijn laatste tocht te zijn.
Wel grappig dat iemand, van die buurtgenoten, me vroeg wie ik dan was. Uhm.....de buurvrouw. Oh...heb ik je nog nooit gezien. Mmmm..ik woon hier toch al 20 jaar. Kennelijk geheel onzichtbaar, onopvallend. Of zou dat met mijn afvalrace te maken hebben, of dat ik voorheen altijd werkte overdag en weinig tijd had om me met de buurtgenoten te bemoeien? En weinig zin. Ik ben denk ik een echte einzelgänger. Dat blijkt ook uit het vele commentaar op mijn blogs. Of eigenlijk het gebrek aan.
Haar bezoek zat een soort van vergelijkend warenonderzoek te doen met wat voor ziektebeelden en ziektegevallen ze allemaal al hadden gehad, waar ze last van hadden, hoe vaak naar de fysio, wat hun kinderen mankeerden, welke therapieen ze volgden en meer van dat soort opwekkende praat. Alsof ze een soort van wedstrijd hadden wie het meeste leed had en de ergste kwalen.
Er was weinig gelegenheid om te achterhalen hoe ze zich nou echt voelde. Wat betekende dit nou voor haar, behalve dat het ongelegen kwam en ze geen vakantie had en die niet verzetten kon.
Ik voelde me geheel een vreemde eend in de bijt. En realiseerde me dat ik die Blessing nou wel eens heel hard mag gaan counten.
Nooit ziek, nog nooit bij een fysiotherapeut geweest, geen pillen, medicatie of wat dan ook. En kennelijk is dat niet zo gewoon als ik het ervaar.
Ik heb natuurlijk wel eens eens een pijntje hier of daar, of een ontsteking, 20 jaar terug een longontsteking, maar voor de rest kennelijk niet zo ernstig dat er een arts aan te pas moet komen en dan is het al weg als ik bedenk dat ik misschien toch maar eens naar de huisarts moet.....
En ook mijn kinderen zijn gezegend met een goed gestel.
Dus realiseerde ik me in de trein terug dat dit allemaal niet zo normaal is als ik het ervaar. En zeker niet voor iedereen geldt.
Ook nog naar de begrafenis van de buurman geweest. Een heel mooi gelegen kerkhof, maar wat was ik direct terug bij de begrafenis van mijn eigen vader. Ook op zo'n mooie plek. En wat een verdriet voor de zoon van mijn buurman. Die afscheid moest nemen en dat met gebroken stem deed. En fijn te zien dat heel veel buurtgenoten de moeite hadden genomen om bij zijn laatste tocht te zijn.
Wel grappig dat iemand, van die buurtgenoten, me vroeg wie ik dan was. Uhm.....de buurvrouw. Oh...heb ik je nog nooit gezien. Mmmm..ik woon hier toch al 20 jaar. Kennelijk geheel onzichtbaar, onopvallend. Of zou dat met mijn afvalrace te maken hebben, of dat ik voorheen altijd werkte overdag en weinig tijd had om me met de buurtgenoten te bemoeien? En weinig zin. Ik ben denk ik een echte einzelgänger. Dat blijkt ook uit het vele commentaar op mijn blogs. Of eigenlijk het gebrek aan.
0 comments:
Post a Comment