Schijtlijster

Gisteren zag ik dat ik ondergescheten was door een, kennelijke, schijtlijster. Het zat op mijn tas, mijn sweater en broek en ik had het pas in de gaten toen ik van mijn zakelijke afspraak terug was, in mijn eigen woonplaats.

Goh...had even wat kunnen zeggen?? Of viel het gewoon niet op?

Nou ja, vandaag bedacht ik me dat in sommige culturen het juist geluk brengt, als er een vogel op je poept, dus daar ga ik dan maar vanuit.

Van de week de OV fiets voor het eerst uitgeprobeerd en dat beviel goed. Je pas laten scannen, fiets uitzoeken, fiets scannen en fietsen maar. In de ochtend was er keus genoeg. Dat het ook nog heerlijk weer was, was een bonus. Mijn rode neus de volgende dag was daar het bewijs van (neee...niet de drank!).

Na die zakelijke afspraak fietsen we de binnenstad in want het was lunchtijd. Ik had voor mezelf, in het kader doe wat goed voor MIJ is, 2 speltboterhammen gesmeerd en meegenomen en een zakje wortels en gedroogde abrikozen. Had gewoon geen zin meer in dure lunches op weliswaar leuke terrasjes, maar bruin kan dat niet trekken en ik moet dan ook ophouden om mee te doen met collega werkelozen die een veel grotere huishoudpot hebben of een buffer of een echtgenoot die garant staat voor hun budget.

Uiteindelijk hebben ze bij een (zeer goede) banketbakker luxe broodjes gehaald en ze vroegen nog of ik een heerlijke stuk boterkoek bliefde, maar ja....dan kan ik net zo goed direct een pakje roomboter opeten en ik gaf aan dat ik mijn eigen lunch bij me had. Wel grappig dat een dame aangaf zo lekker te zijn afgevallen en dat haar keus op een chocoladebroodje en een verse croissant viel. Het kon mijn keuze wel zijn, ware het niet dat ik kennelijk weer mijn verstand terug had gevonden en bedacht dat één minuut in de mond, jaren op de kont voor mij betekent.

Dus niet doen. Ook al rook het heerlijk en zag alles er even lekker uit. Gewoon die speltbammetjes opeten. En dus ook niet weer een tientje gedachteloos down the drain.

Wat ben ik blij met de nieuwe media. Via What's app kreeg ik door dat zoonlief gisteren al een kist naar een mooie stad ergens in Europa moest brengen en hij momenteel tijdelijk in een mooie B&B zit. Daarna trekt hij met een aantal maten in een huurhuis. Wat een leuke avonturen beleeft hij. En ik, secondair, via hem.

Net boodschappen in huis gehaald, met mijn Ikea-karretje. Wat heb ik een plezier aan dat ding. Mijn kinderen nog steeds wat minder, want met de introductie van - wat zij mijn bejaardenkarretje noemen, dit ding hoor ik kennelijk tot de categorie onaantrekkelijke niet opvallende vrouwen van een zekere leeftijd, maar zoals de schijtlijster, heb ik daar schijt aan. Ik heb geen auto meer waar je alles lekker in de achterbak kan gooien en krijg snel pijn in mijn handen van die tassen die kilo's wegen, dus dan moet je gewoon slim zijn.

En ik vind het slim, niet sjouwen, maar sleuren. Het wiel is toch niet voor niets uitgevonden...ooit.

Zit me nog steeds op te vreten voor een aankomend massa-sollicitatiegesprek, waarvan ik nu al weet dat de verdiensten zo slecht zijn, dat ik het eigenlijk niet wil en moet doen. Ik kan dan niet meer mijn vaste lasten betalen. Bovendien stoor ik me aan de toon in de uitnodiging. Kom op tijd en kleed je representatief. Maar ja...ben je dan onwerkwillig?? Hoor je dan bij wat het volluk zegt...dat er werk genoeg is, als je maar wilt? Is het dan zo dat ik maar moet accepteren dat ik niets te willen heb (ja, dat is volgens de regels echt zo) en me maar aan de eerste de beste slavendrijvende werkgever die graag peanuts betaald voor mijn ervaring, moet uitleveren. Gatverdamme!!

Ja, ik wil zo snel mogelijk uit deze situatie, maar dan wel graag in een baan waar ik mijn ei(eren) kwijt kan en ik normaal betaald wordt. Geen studentenbedragen.