Sunday, May 26, 2013

Graf

Van de week voor het graf van mijn vader naar een steenhouwer geweest met mijn familie. Er lag al een steen op, want het is een familiegraf (eeuwigdurend) en dus moesten we kijken of de naam van mijn vader daar nog bij kon of dat we een andere oplossing moesten aanschaffen. Die steen was al 60 jaar oud.

Wat bevreemdend, in een toonzaal lopen waar allerlei voorbeelden van graven zijn en dan bewonderend kijken naar de mooie granieten steensoorten.

Mijn moeder komt vanuit een (geloofs)overtuiging dat dood dood is en dat het dus niets heeft om na de dood van het stoffelijk omhulsel daar nog aandacht aan te besteden. Nooit meer een graf bezoeken dus.
Dat wij - haar kinderen en onze vader - daar anders over denken, is iets waar ze maar moeilijk ruimte voor kan maken. Ik schrijf het misschien een beetje lomp, maar het voelt zo koud. Mijn moeder komt dan weinig invoelend over. Alsof het alleen haar man betreft. Maar mijn vader was ook iemand vader, neef, broer, zwager en opa.

En wat is het allemaal duur. En wat vind ik het raar dat iedereen er een mening over heeft, maar niemand aanbiedt om een bijdrage aan de  kosten te leveren. Dat mijn moeder dat allemaal zelf moet betalen straks.

Hoe ging/gaat dat bij jullie?


0 comments:

Post a Comment