Mijn dochter ervaar ik de laatste tijd als ongeduldig en tsja...nogal chagerijnig naar mij toe. Ik schreef al eerder dat zij enorm is afgevallen en 180 graden verandering heeft doorgemaakt. In plaats van depressief op de bank te hangen, sport ze fanatiek en vindt dat iedereen kan wat zij heeft gedaan. Ook heeft ze een buikwandoperatie laten uitvoeren om haar overtollige vel kwijt te raken en een echt mooie buik te krijgen, zonder hangrimpels.
Zij heeft haar dieet met behulp van een dieetiste gevolgd, in het begin simpelweg de pakketten leegeten, nieuwe kopen en veel, heel veel groente erbij eten. Het eiwitrijke dieet/ Medislank of Prodimed.
Vond (en vind nog steeds) dat dit dieet duur is en wel resultaalt geeft. En besefte al snel dat ik ook aan de bak moest, al was het alleen maar omdat ik echt veel te dik was en alleen maar klaagde dat moehoehoe anderen het wel konden, maar ik niet.
Toen mijn dochter al bijna op haar streefgewicht zat, begon ik (eindelijk). Ik wilde perse niet gelijk met haar starten om geen moeder/dochter concurrentie aan te gaan. Kijk mij eens goed afvallen...dat kan ik beter...en dan net zo slank als mijn dochter zijn.
En het lukte...ik viel af en af en af en dat terwijl ik honderden euro;'s per maand bij de dieetiste neerlegde en leerde dat ik ...verdorie....ik leerde alleen (vond ik) dat ik wel degelijk nog flink kon afvallen, maar alleen met paketten die ik bij haar moest aanschaffen? Ik vond mezelf een sukkeltje, die alleen de dieetiste blij met maakte met haar omzet. Ik zag geen verdieping, geen verdieping bij haar in het WAAROM van het dikzijn.
In november zat ik op 10 kg van mijn streefgewicht en begon ik een beetje af te dwalen. Ik begon ook steeds meer te balen van die honderden euro's die ik bij haar kwijt was. Dat moest toch anders kunnen. Ik kaartte dit bij haar aan en zij kwam niet met een betere oplossing alleen iets vaags dat we er wel uit zouden komen.
Mijn dochter liep nog steeds bij haar en is ook gaan oppassen bij haar kinderen. Zo;n aardige vrouw.
Ik hou het liever zakelijk en zuiver. Ik wil niet dan mijn zaken worden besproken via mijn dochter en vice versa.. ie he
In december overleed mijn vader en zou ik weer een afspraak bij de dieetiste hebben, maar die heb ik uitgesteld. Anyways....Ik zag mijn spaarrekening wel steeds magerder worden, terwijl ik toch echt een ww-uitkering krijg en vond het voor mijzelf niet meer verstandig om nog een half jaar (dat was de inschatting van de dieetiste) bij haar door te gaan a minimaal 200 euro per maand aan produkten...ik vond dat ik het zelf moest kunnen. Met gezonde, verantwoorde maaltijden en tussendoortjes op zijn tijd.
Daar slipte ik uit de bocht, door geen maat te kunnen houden, niet genoeg te sporten en alweer....ik heb geen trek in samen met mijn ubergespierde dochter te gaan sporten want die sport lang en hard en lacht iedereen uit die maar een half uurtje in de sportschool zit. Heb geen zin in haar uitlachen.
Of eigenlijk...alweer niet goed genoeg zijn. Laat me me eigen gang maar gaan (a la Ramses Shaffy...)
Nu zit ik dus nog steeds niet op mijn streefgewicht....en tsja...mijn dochter kan dat natuurlijk wel zien aan mijn omvang. En ze baalt van mijn gedrag. En ontkenning.
Ik snap het allemaal, maar vind het moeilijk dat ze mij niet mijn eigen pad gunt. Zo rigide is in haar mening dat als het haar lukt, iedereen het kan.
Ik zie dat genuanceerder, omdat ik ouder ben, iets meer heb meegemaakt en mijzelf gewoon beter ken (hoop ik).
Mijn dochter woont nog thuis, hoeft zich geen zorgen te maken of ze een plek heeft om te slapen of de rekeningen betaalt zijn en of de was gedaan is en haar boodschappen worden ook gedaan als ze geen tijd heeft.
We maakten dus net een ritje in haar ontzettend mooie huurauto waarin ze supercool overkomt - maar ja..het is maar een ding en nog een huurding ook en we deden een boodschap. Nou....heaven. Ik liep achter haar aan, ik was te sloom, ik snapte niet waar het handschoenenvakje zat, ik at al haar tussendoortjes op...
Zei haar dat ze zo chagerijnig achter het stuur zat...een lachje mag er wel af hoor. Nou, dat kwam door MIJ!
Mensen vroegen aan haar of ik nou al klaar was en tsja...wat moest ze zeggen...dat ik binnenkort dood neerviel door suikerziekte....dat ik de boel bedot? Dat ik niet serieus ben? Dat ik zeg dat ik sport, maar niks doe? (Cher...zeg nou eens wat...ik step toch bijna elke dag samen met je!!)
Ik voelde me tamelijk in het nauw gedreven en alweer...niet goed genoeg.
En waarom ik nooit meer naar de dieetiste ging en waarom ...etc etc
En tsja...wie zijn die mensen dan, dochterlief? En waarom vragen ze dat niet aan mij. En eigenlijk gaat het jou geen bal aan hoe snel en hoe ver ik ben. Dat is mijn pakkie-an.
Nou fijn Mam....zie ik je wel als je dood bent! (huh....emotionele chantage noemen ze dat toch???)
Pffffffffffffffffff....
Ik kan er niet tegen....zo KGB achtig ondervraagd te worden. Gewogen en niet te licht, maar wederom te zwaar te worden bevonden, door je eigen dochter.
En te horen dat ik voor iedereen precies wist hoe zij/hij ze dingen moesten doen (over geldzaken, overzicht houden etc), maar hahah mam....je hebt nog niets bereikt!
Ik begrijp dat ze dit alles uit liefde zegt. Dat het er nogal onhandig en koud uitkomt. Misschien denkt ze dat de shocktherapie ook bij mij werkt, zoals ik die ook wel eens bij haar - als puber - heb moeten gebruiken, toen haar telefoonrekeningen de klauwen uitliepen en ik die iedere keer mocht betalen, honderden euro's en maar bellen met al haar vrienden die nu nergens meer te vinden zijn.
Gun ik mezelf dat streefgewicht dan niet. Ben ik de Erica Terpstra onder de afvallers...Een boek geschreven over hoe goed ze afgevallen is en prompt daarna hetzelfde gewicht er weer bij eten? Alle oude jurken en broche kan ze weer aan?
Is het smoesje om te zeggen dat ik het te duur vind?
Is het eng om zo slank te zijn.
Moet er dan weer veel meer...Mannen misschien? Leven of zo?
En wat helemaal grappig was....ik had een stukje taart gegeten op de verjaardag van mijn nichtje en WTF was I thinking...Taart eten terwijl je op dieet bent??
(Worden er opnames gemaakt...wordt ik 24/7 in de gaten gehouden....en met welk doel??)...
Het valt me zwaar, het applaus wat je krijgt als je afvalt is fijn, maar alle haviksogen die je in de gaten houden, vooral die van mijn kinderen (haar broer kan ook zo keihard reageren), daar word ik onrustig van en ik wil niet iedere keer verantwoording afleggen. En wie zijn die 'mensen' dan......
Solliciteer ik wel genoeg - omgeving en UWV
Eet je niet teveel - kinderen en omgeving
Sport je genoeg - kinderen
Zet mij maar op een onbewoond eiland (het kokosnotendieet - zou dat wat zijn??).
Heb er even helemaal genoeg van. Dat verantwoording moeten afleggen aan iedereen en het gevoel hebben dat ik - wat ik ook doe of zeg - het nooit het gewenste gedrag of antwoord is.
0 comments:
Post a Comment