Het heeft hier aardig gesneeuwd. Toch stapte mijn dochter met haar trainingsoutfit en tas op de fiets en is naar haar sportschool gefietst. Ik niet. Ik vind dat eng; fietsen als het glad is. Dus vanochtend maar weer eens de Step erbij gepakt en de DVD van Cher gedraaid. Up, up, down down en hotseflots.
Ik weet dat ik eigenlijk op een te laag niveau train. Ik vind het al snel 'wel goed zo' en ik hou al helemaal niet van jezelf helemaal tot aan zwetens toe afbeulen. Nee...laat ik het beter zeggen; je door een ANDER laten afbeulen. Dat er een trainer tegen je zegt: Harder, beter, hoger, sneller..
Zo'n trainer als bij Obese vind ik helemaal niets voor mij. Iemand die zegt dat je maar door moet gaan en als je moet plassen dat je het dan maar in je broek moet doen. Kom op zeg; een dik mens heeft nog steeds waardigheid. En niemand hoeft tegen mij te zeggen wat ik wel en niet mag.
Dat zal wel te maken hebben met mijn eigenwijsheid, mijn luiheid en mijn bloedhekel aan autoriteit en groepsgedrag.
Ik voel me wel een eitje als ik dan mijn superactieve dochter zie; elke dag - als het kan met haar werktijden - naar de sportschool en trainen maar. Ze vertelt dan altijd graag hoeveel calorieen ze nu weer heeft verbrand en ik kan haar alleen maar bewonderen. Ik denk dat ze mij nogal lui vind. En makkelijk. Gisteren zei ze nog maar weer eens dat ik OOK kan sporten; op haar abonnement. Gratis Mam...en dan nog doe ik het niet.
Ja, dat klopt. Ik ben nog nooit in haar sportschool geweest dit jaar en vorig jaar.
Boosaardig denk ik dan: maar kindlief....ik doe hier alle boodschappen, de was, de afwas, kook ook nog heel vaak voor je, dus het is nogal makkelijk om alleen maar te werken en te trainen. Maar zoals ik al schreef; dat is boosaardig, want ik kan me voorstellen dat een ander denkt: jeeeeee...je hebt DE HELE dag de tijd om naar de sportschool te gaan.
En nog een allergie: ik verdenk heel veel mensen ervan om naar de sportschool te gaan om gezien te worden. Oh...ze sport. En hoor dan van mijn dochter dat ze er na een half uurtje er al weer mee klaar zijn. Maar dan wel gespot in sportkleren en met sporttas.
Oh ja...ik heb ook een hekel aan vergeleken worden met. Dat als de een zulke resultaten heeft, nou dan kan de ander dat DUS ook. Dat is te makkelijk gezegd.
Maar goed: ik weet dat ik wat harder mag en kan. Dus vanochtend maar langer getraind (wel VIJF minuten langer dan gewoonlijk) en ik weet dat ik straks ook nog even door de sneeuw ga lopen; gewoon voor de sneeuwsensatie en voor de frisse lucht. En nog wat push-ups moet doen (van wie dan??) om mijn spieren te ontwikkelen. Gewoon tegen de muur hoor.
Wat een zeiklogje eigenlijk. En wat een gezever allemaal. Kijk liever naar wat er goed gaat. Waar je blij mee mag zijn. En spoel die zuurheid uit je systeem!!
Zal wel met mijn gevoel van opgeslotenheid te maken hebben. Ik ga nergens heen, ik zie niemand en ik kom nergens. Mijn blog wordt wel gelezen, maar er wordt kennelijk maar lauw op gereageerd. Ik voel me onzichtbaar; vrienden die ik heb, hebben het te druk met hun eigen sores (terecht hoor). En ik ben kennelijk niet tevreden genoeg met mijn eigen gezelschap. Ik voel de wind van verandering, maar hij waait niet mijn kant op.
Nou...eerst maar eens een havermoutontbijtje maken een een straffe kop koffie. Weg met dat gezeik!
Ik weet dat ik eigenlijk op een te laag niveau train. Ik vind het al snel 'wel goed zo' en ik hou al helemaal niet van jezelf helemaal tot aan zwetens toe afbeulen. Nee...laat ik het beter zeggen; je door een ANDER laten afbeulen. Dat er een trainer tegen je zegt: Harder, beter, hoger, sneller..
Zo'n trainer als bij Obese vind ik helemaal niets voor mij. Iemand die zegt dat je maar door moet gaan en als je moet plassen dat je het dan maar in je broek moet doen. Kom op zeg; een dik mens heeft nog steeds waardigheid. En niemand hoeft tegen mij te zeggen wat ik wel en niet mag.
Dat zal wel te maken hebben met mijn eigenwijsheid, mijn luiheid en mijn bloedhekel aan autoriteit en groepsgedrag.
Ik voel me wel een eitje als ik dan mijn superactieve dochter zie; elke dag - als het kan met haar werktijden - naar de sportschool en trainen maar. Ze vertelt dan altijd graag hoeveel calorieen ze nu weer heeft verbrand en ik kan haar alleen maar bewonderen. Ik denk dat ze mij nogal lui vind. En makkelijk. Gisteren zei ze nog maar weer eens dat ik OOK kan sporten; op haar abonnement. Gratis Mam...en dan nog doe ik het niet.
Ja, dat klopt. Ik ben nog nooit in haar sportschool geweest dit jaar en vorig jaar.
Boosaardig denk ik dan: maar kindlief....ik doe hier alle boodschappen, de was, de afwas, kook ook nog heel vaak voor je, dus het is nogal makkelijk om alleen maar te werken en te trainen. Maar zoals ik al schreef; dat is boosaardig, want ik kan me voorstellen dat een ander denkt: jeeeeee...je hebt DE HELE dag de tijd om naar de sportschool te gaan.
En nog een allergie: ik verdenk heel veel mensen ervan om naar de sportschool te gaan om gezien te worden. Oh...ze sport. En hoor dan van mijn dochter dat ze er na een half uurtje er al weer mee klaar zijn. Maar dan wel gespot in sportkleren en met sporttas.
Oh ja...ik heb ook een hekel aan vergeleken worden met. Dat als de een zulke resultaten heeft, nou dan kan de ander dat DUS ook. Dat is te makkelijk gezegd.
Maar goed: ik weet dat ik wat harder mag en kan. Dus vanochtend maar langer getraind (wel VIJF minuten langer dan gewoonlijk) en ik weet dat ik straks ook nog even door de sneeuw ga lopen; gewoon voor de sneeuwsensatie en voor de frisse lucht. En nog wat push-ups moet doen (van wie dan??) om mijn spieren te ontwikkelen. Gewoon tegen de muur hoor.
Wat een zeiklogje eigenlijk. En wat een gezever allemaal. Kijk liever naar wat er goed gaat. Waar je blij mee mag zijn. En spoel die zuurheid uit je systeem!!
Zal wel met mijn gevoel van opgeslotenheid te maken hebben. Ik ga nergens heen, ik zie niemand en ik kom nergens. Mijn blog wordt wel gelezen, maar er wordt kennelijk maar lauw op gereageerd. Ik voel me onzichtbaar; vrienden die ik heb, hebben het te druk met hun eigen sores (terecht hoor). En ik ben kennelijk niet tevreden genoeg met mijn eigen gezelschap. Ik voel de wind van verandering, maar hij waait niet mijn kant op.
Nou...eerst maar eens een havermoutontbijtje maken een een straffe kop koffie. Weg met dat gezeik!
0 comments:
Post a Comment